با وجود پیشرفت های شگرف در زمینه روش های ساخت افزودنی، همواره یک نیاز اصلی باقی مانده است و آن دستیابی به یک روش تولید اجزای فلزی با ساختاری کاملاً فشرده می باشد. تلاش هایی با استفاده از پودر فلزات در این خصوص صورت گرفته است اما علاوه بر مشکل تخلخل، هزینه های تولیدی برخی از این روش ها خصوصا برای قطعات فلزی بسیار بالا بوده و مانعی در سر راه همه گیر شدن آن می باشد. در روش های ساخت افزودنی قطعات، فرآیندی مشابه FDM با استفاده از مواد فلزی یک گزینه جدید می باشد. اما از آنجایی که دمای مورد نیاز برای ذوب فلزات بالا بوده و مهم تر از همه رفتار فلز بسیار پیچیده تر از پلیمر های مورد استفاده در این فرآیند است، گسترش این روش با چالش هایی همراه است. در صورتی که بتوان فرآیندی پایدار برای اکستروژن فلزات از روزنه با قطر پایین بدست آورد، می توان قطعات فلزی را نیز همانند پلیمر ها به روشی شبیه به FDM تولید کرد. این روش قطعات فلزی با استحکام مکانیکی بالا و ریز ساختار کنترل شده را با هزینه ای به مراتب پایین تر از روش های مرتبط با پودر فلزات و البته در مدت زمان کوتاه تر تولید خواهد کرد.

استفاده از آلیاژ های نیمه جامد در تولید لایه لایه قطعات، امکان نرخ رسوب گذاری بالاتری را نسبت فلزات مذاب فراهم می آورد. همچنین آلیاژ های نیمه جامد انقباض کمتری در حین انجماد نهایی شاهد خواهند بود چرا که قسمت هایی از آلیاژ جامد شده و دما نیز پایین تر است. به دلیل اینکه اعوجاج هندسی حاصل از انقباض و تنش های حرارتی مشکلاتی رایج در اکثر فناوری های ساخت افزودنی فلزات هستند، حذف آن ها یک اتفاق ارزشمند خواهد بود. توسعه این روش (SSMED  ) تحولی در ساخت افزودنی فلزات خواهد بود و کار بر روی آلیاژ های مورد استفاده و افزایش قابلیت های فرایند زمینه ای وسیع از تحقیقات علمی پیش رو خواهد داشت.

https://link.springer.com/article/10.1007/s00170-017-1058-7

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *